csgmblog

czwartek, 31 marca 2016

Charlotte Cardin - Like It Doesn't Hurt (feat. Husser) / Big Boy

Choć ja o Charlotte Cardin usłyszałem dziś po raz pierwszy, dziewczyna z Montrealu zaliczyła całkiem udany debiut już w zeszłe wakacje. Dziś premierę miał jej kolejny utwór - Like It Doesn't Hurt, który przekonał mnie do siebie bardzo szybko, przez co też sprawdziłem jej wcześniejsze dokonania.

Trackiem, od którego wszystko się zaczęło był Big Boy. Jest to utwór tak bardzo przepełniony soulem, że słuchając go, poczułem się jakby czas cofnął się mniej więcej o 80 lat wstecz. Nie dziwię się więc, że swoim debiutem Charlotte zwróciła na siebie uwagę muzycznego światka. Like It Doesn't Hurt to z jednej strony utwór zgoła odmienny - Cardin zwraca się w stronę nieco lżejszych, popowych brzmień, jednak z drugiej - jest w klimacie obu piosenek coś spójnego, pewne inspiracje "czarną" muzyką z przeszłości, co niesamowicie przypadło mi do gustu. Zdecydowałem się więc podrzucić Wam oba utwory, czekając jednocześnie na kolejne produkcje Charlotte - oby trafiły do nas jak najprędzej!

Like It Doesn't Hurt (feat. Husser)

Big Boy

Linki:

poniedziałek, 14 marca 2016

The Palms - Republic Enemy #1 / Future Love (We All Make Mistakes)

The Palms to duet z Los Angeles, który tworzą Johnny Zambetti i Ben Rothbard. Jak sami twierdzą, ich muzyka jest wynikiem miłości do wszelkich popularnych gatunków, które ze sobą połączyli, co pozwoliło na stworzenie idealnego soundtracku do letniej nocy w Los Angeles. Jako, że podróż do Stanów Zjednoczonych wciąż pozostaje w sferze moich marzeń, spróbuję przybliżyć Wam jednak ich brzmienie w inny sposób.

Mamy tu do czynienia z mieszanką rocka, popu, a także odrobiny modern hip-hopu - wszystko zatopione oczywiście w alternatywnym sosie. Jeżeli miałbym porównać do kogoś chłopaków z The Palms, najpierw pomyślałbym o The Neighbourhood, następnie o Portugal. The Man, by ostatecznie dotrzeć do starszych utworów Last Lynx. Z drugiej jednak strony, gdy wsłuchamy się w wokal, z łatwością możemy też usłyszeć inspiracje rockiem z lat '80 - w dodatku wymieszanym z reggae. Jeżeli dodamy do tego niegłupie teksty, wychodzi nam naprawdę indywidualne brzmienie, które bardzo szybko przypadło mi do gustu. Duet do tej pory wypuścił na światło dzienne cztery utwory, z których dwa (w tym jeden sprzed tygodnia) podrzucam niżej.

Republic Enemy #1

Future Love (We All Make Mistakes)

Linki:

środa, 4 marca 2015

Lions Head - Begging

Czasem dzieje się tak, że człowiek spotyka na swojej drodze inną osobę i spotkanie to prowadzi do powstania czegoś pięknego. Co ciekawe, wcale nie chodzi mi tu o spotkanie dwóch osób płci przeciwnej. Wystarczy, że wpadną na siebie takie osoby, jak Ignacio - wokalista i tekściarz z Nowego Jorku oraz Philip - berliński producent. Efektem spotkania jest duet Lions Head.

Chłopaki nie chcą zdradzać więcej na swój temat - nie przykładają wagi do pisania o swojej przeszłości, skoro ich przygoda dopiero się zaczyna. A zaczyna się w naprawdę fajny sposób - bo Begging to debiut zdecydowanie wart uwagi. Berlińskie korzenie producenta możemy wyczuć po brzmieniu zbliżonym do fenomenalnego duetu Milky Chance. Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam tracki w tym klimacie. Utwór możecie pobrać za darmo - korzystajcie więc:

Linki:

sobota, 1 listopada 2014

Zella Day - EP / 1965

Gdy po raz pierwszy usłyszałem dziś Zellę Day, pomyślałem, że to nie fair, że na świecie jest pewnie bardzo dużo bardzo dobrej muzyki, której nigdy nie przyjdzie mi usłyszeć. Bo przecież nie prowadziłem bloga tylko kilka miesięcy, a gdzieś ta Zella przepadła w moich muzycznych poszukiwaniach, przez co natknąłem się na nią dopiero dziś. Tyle dobrego, że zamiast wyczekiwać kolejnych utworów, mogłem od razu zapoznać się z kilkoma jej produkcjami.

Sukces Lany del Rey sprawił, że na rynku muzycznym jak grzyby po deszczu pojawiać zaczęły się melancholijne dziewczyny próbujące śpiewać w tym samym stylu. Żadnej jednak nie udało się mnie przekonać do siebie tak bardzo, jak Zelli. Media zdążyły już ochrzcić ją "weselszą wersją Lany del Rey", ja postanowiłem jednak, że odczepię się od tych porównań - Zella to Zella i choć wyraźnie słychać inspiracje starszą koleżanką, to wydaje mi się, że z powodzeniem na rynku znajdzie się miejsce dla obu z nich.

Zella wydała właśnie swoją debiutancką EP-kę, na której odnaleźć możemy cztery utwory. Dziewczyna zaczęła jednak swoją przygodę z muzyką wcześniej, dzięki czemu w Internecie odnaleźć możemy też cover "Seven Nation Army" The White Stripes, z którym poradziła sobie bardzo dobrze. Prawdziwe wrażenie robią jednak jej autorskie utwory. Wielbicielom Lany najbardziej przypadnie do gustu nastrojowy "1965", jednak tak naprawdę każdy dotychczas wydany przez Zellę track jest wart przesłuchania. Wokalistka czaruje swoim urokiem, któremu naprawdę bardzo ciężko jest się oprzeć. Ja z pewnością pobiegłbym z nią szukać wschodu Edenu.

"Hypnotic"

"1965"

"East Of Eden"

"Sweet Ophelia"

Linki:

Facebook

Twitter

Oficjalna strona

czwartek, 16 października 2014

Last Lynx - None Of My Friends

"Nareszcie" - krzyczy każda cząstka mnie, po przesłuchaniu najnowszego utworu Last Lynx. Jeżeli ktoś śledzi chillsounda od dłuższego czasu, zapewne wie, że ten szwedzki zespół to aktualnie jedna z moich ulubionych grup na świecie. Piosenki "Killing Switch" oraz "The Great Water Sequel", pochodzące z EP-ki "Ocean Reels" plasują się naprawdę wysoko w moim prywatnym TOP-ie Wszech Czasów.

Niestety, ostatnie propozycje serwowane przez Last Lynx trochę zboczyły ze ścieżki obranej przy "Ocean Reels". To oczywiście bardzo dobrze, bo artysta, który stoi w miejscu, to tak naprawdę artysta, który wykonuje krok w tył. Przyznaję jednak, że trochę tęskniłem za klimatami, dzięki którym pokochałem sztokholmski band. Pomimo, że "Curtains" i "Lacuna" stanowiły bardzo smaczny kąsek dla każdego wielbiciela muzyki, to jednak nie wbiły się w mój muzyczny gust tak bardzo, jak "Killing Switch". W końcu jednak Last Lynx wydali utwór, który przekonał mnie do siebie już po pierwszym przesłuchaniu. "None Of My Friends" to w mojej opinii jak na razie najlepsza propozycja z EP-ki "Rifts", której premiera będzie mieć miejsce 7-go listopada. Czekam z niecierpliwością, jak na wszystko, co spod rąk członków Last Lynx wychodzi.

Linki:

Facebook
Twitter

niedziela, 28 września 2014

Sir Sly - Inferno (ft. Lizzy Plapinger)

Sir Sly podbili rok temu moje serce, a ich "Where I'm Going" był według mnie jednym z najlepszych utworów, jakie miałem okazje w 2013 roku usłyszeć. Fenomenalna EP-ka sprawiła, że ostrzyłem sobie zęby na ich pełnoprawny longplay. W międzyczasie przyszła jeszcze pora na kilka remixów oraz utwory, które ostatecznie na albumie się nie znalazły. Pierwszą płytę chłopaków z Sir Sly oficjalnie zwiastował tytułowy singiel - "You Haunt Me". Muszę przyznać, że trochę mnie to zaniepokoiło, bo w utworze tym Sir Sly delikatnie zboczyli z obranej przez siebie drogi. Nie twierdzę oczywiście, że track ten jest zły, ale mi zwyczajnie "nie podszedł".

Na szczęście dziś nie muszę już martwić się o jakość debiutanckiego longplaya amerykańskiego bandu. "You Haunt Me" miał premierę 12 września, dzięki czemu większość z nas mogła wyrobić już sobie zdanie na temat tej płyty. Na albumie znajdziemy utwory znane już z wspomnianej EP-ki oraz kilka nowych propozycji. Całość nie jest zła, powiedziałbym nawet, że jest bardzo dobra, jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że gdyby wszystkie utwory trzymały objęty początkowo klimat, "You Haunt Me" byłoby o klasę lepsze. Nie zmienia to jednak faktu, że zachęcam do przesłuchania albumu. Zresztą zdecydowanie lepiej zrobi to nagrane wspólnie z wokalistką MS MR "Inferno" - jeden z mocniejszych punktów płyty.

Linki:

czwartek, 26 czerwca 2014

We The Wild - Trampoline / Paper Plane

Bardzo się w tym miesiącu na chillsoundzie brytyjsko zrobiło, nic jednak nie poradzę na to, że od kilku dni ponad połowa dobrych utworów, na które wpadam, to produkcje rodem z Londynu i okolic. Tak samo jest z poznanym przeze mnie dziś duetem We The Wild.

Grupę tworzą Ant West i Casey Roarty, którzy tworzą wspólnie muzykę od momentu, w którym się poznali - a mieli wtedy 15 lat. Swoją twórczość zaprezentowali światu jednak dopiero rok temu, przy okazji premiery ich debiutanckiej EP-ki, zatytułowanej "Vol. I" (polecam przesłuchać - jeżeli spodobają się Wam "Trampoline" i "Paper Plane", EP-ka też nie zawiedzie). Szybko okazało się, że chłopaki mają też smykałkę do remixów, dzięki czemu spod ich rąk wyszły przeróbki utworów takich artystów jak Bipolar Sunshine czy grupy White Lies. We The Wild szykują się właśnie do wydania drugiej EP-ki, która nazywać się ma (zaskoczenia nie ma) - "Vol. II". Minialbum zapowiada track "Trampoline", który jest przykładem bardzo fajnego i łatwo wpadającego w ucho alternatywnego popu.

Tę samą EP-kę zwiastuje również wydany miesiąc temu "Paper Plane" - równie dobry, zaczynający się bardzo spokojnie i stopniowo rozwijający się utwór, który pozwala mieć nadzieję na to, że "Vol. II" będzie EP-ką bardzo równą. Warto mieć na We The Wild oko - komentarze czytelników wskazują na to, że chłopaki bardzo dobrze radzą sobie również w graniu na żywo, z czego wnioskuję, że jeszcze nieraz o nich usłyszymy.

We The Wild znajdziecie tu: